Over een zeer inspirerende vrouw…

Mijn blog staat vol met plaatjes, foto’s en schilderijen, ik hoop hier anderen blij mee te maken. Meestal maak ik er niet zoveel woorden aan vuil: het beeld spreekt toch voor zich? Maar vandaag maak ik een uitzondering, vandaag ga ik eens proberen of ik met woorden kan vertellen over iets wat me geraakt heeft en inspireert – in de hoop jou als lezer ook iets van dat moois mee te geven of te inspireren je te gaan verdiepen in een mooi mens.

 

Alice Herz-Sommer
Niet lang geleden kocht ik in de boekenwinkel het boek “De pianiste van Theresienstadt”. De cover intrigeerde mij: een boek over de oudste overlevende van de holocaust. Het was uiteindelijk de hoofdpersoon van het boek die mij met name pakte: Alice Herz-Sommer. Herz haar meisjesnaam, Sommer de naam van haar echtgenoot die de concentratiekampen overleefde maar na de bevrijding op de tocht naar huis overleed en dus nooit zijn vrouw terugzag. Maar Alice zelf ging verder, met een levenskracht die overal van afspat. Inmiddels heb ik ook “Etudes van troost” gelezen, een eerder boek over haar leven.

Geboren in 1903, nu dus 108 jaar oud. Opgegroeid in de intellectuele en muzikale kringen van Praag. Franz Kafka was een huisgast, alle beroemde musici en componisten kende ze. Als jongedame won ze pianoconcoursen en gaf ze concerten in het prachtige Praag.
Maar als uitschot wordt ze vervolgens samen met tienduizenden andere joden overgebracht naar kampen. Alle bezittingen, alles wat ons menselijk maakt wordt haar ontnomen. Zij moet haar kleine zoontje op laten groeien in een joods concentratiekamp, mag niet eens samenleven met haar echtgenoot. Ze zat in Theresienstadt, een kamp dat in Nederland eigenlijk niet echt bekend is. Het was geen vernietigingskamp, maar wel kregen de bewoners dag in dag uit te maken met ontberende en onterende omstandigheden en de continue dreiging van transporten naar bijvoorbeeld Auschwitz. De verhalen uit het kamp, die vooral in het boek “Etudes van troost”  uitgebreid beschreven zijn, zijn bizar. Lees het boek om te proberen te begrijpen hoe er in een kamp tegelijkertijd zoveel angst en ontbering is, terwijl er ook ruimte is voor muziek. Hoe een volledige opera wordt ingestudeerd en opgevoerd voor de SS en hoe vervolgens alle deelnemers aan de opera in de trein naar Auschwitz verdwijnen. Hoop en wanhoop, klein geluk en verbijsterende gebeurtenissen gingen hier hand in hand.

Alice overleeft het kamp samen met haar zoon en komt terug in Praag waar nog altijd een antisemitische sfeer heerst. Huis en bezittingen zijn niet terug te krijgen, zoveel vrienden en familie keren niet terug. Alice gaat dan naar Israel, waar ze jarenlang een succesvolle pianodocente en concertpianiste is. Uiteindelijk verhuist ze met haar zoon mee naar Londen, waar hij op redelijk jonge leeftijd sterft.

Inmiddels is ze 108 jaar oud, lacht ze nog, speelt ze nog piano, vertelt ze vol enthousiasme over haar leven.
In enkele korte filmpjes op youtube zag ik de vrouw achter dit verhaal in levende lijve. En dat was eigenlijk wat de doorslag gaf in een enorme bewondering voor de vrouw en hoe ze in het leven staat. Wat kan ik veel van haar leren!

Optimist   
‘Vooruitkijken en leven’ is haar credo.  En daar wordt ik echt even stil van. Hoe kan je zoveel ellende over je heen krijgen en toch blijven doorgaan en blijven lachen. Niet sceptisch worden, niet depressief. De kracht vinden om steeds weer opnieuw beginnen. Met ingehouden adem luister ik naar wat ze zegt in de filmpjes op youtube.

(Video 1Video 2)

” Maybe we don’t need food, when we have something spiritual…”
” Alles is een cadeautje. De zon zien, een goed woord van iemand. Dat is wat ik geleerd heb: om overal dankbaar voor te zijn.”
” It is my choice to be optimistic, to always look at the bright side of life. It is my choice!”

Wauw, dit is echt een hele bijzondere vrouw.
Kan ik dat? Zo positief in het leven staan. De mens als goed blijven zien, iedereen het vertrouwen schenken. Het mooie blijven zien in het leven. Gelukkig zijn, met je zelf, met je situatie, met je leven. Krachtig genoeg zijn om door te gaan, om steeds weer het positieve in  alles te zien, om steeds weer dankbaar te zijn. 108 jaar lang…..

Wat een vrouw! Onze wereld hier is niet half zo dramatisch als haar wereld is geweest. Ik vind dan ook dat ik mezelf gewoonweg nooit mag toestaan te verzanden in pessimisme.
“I choose to be optimistic!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *